Praktijk Blessed Be – Pepine van den Berg

Je lichaam als “zelfrijdende auto”

Sinds de beroemde uitspraak van Descartes (1596 – 1650) “cogito ergo sum” (ik denk dus ik besta), is de wetenschap de nadruk gaan leggen op het denken. En vanuit het rationalisme de wereld gaan verklaren. Hier is van alle hoeken kritiek op gekomen, maar deze nadruk is zelfs in onze moderne tijd niet helemaal weggegaan.

Toen kregen we de uitvinding van de computer. En werd ons denken vergeleken met een computer. Ook dat wij ons denken konden sturen. Net als bij een computer: je stopt er dingen in en er komen dingen uit. Boeken zoals “wij zijn ons brein” van Dick Swaab werden bestsellers.

Je kunt je gedachten waarnemen en deze bevragen en later werd het gecombineerd met het gedrag. Je kunt je gedachten waarnemen en je gedrag en dan je gedrag aanpassen. Zo kwam de cognitieve gedragstherapie in zwang.

Ik ben in al deze stromingen meegegaan. Maar ik heb al van jongs af aan last van de “missing link”.

Is alles wel zo maakbaar, waarneembaar en stuurbaar?

Zijn wij überhaupt in staat om boven onze “materie”, ons basismateriaal uit te stijgen?

Is er ook meer dan het waarneembare? Hoe zit het dan met voelen, intuïtie en ons bewustzijn? etc. etc.

En als we niet onze gedachten zijn, wat zijn we dan?

Daarom ben ik nu zo enthousiast over de laatste nieuwe uitvinding: de zelfrijdende auto.

Ik zie de mens als passagier in een zelfrijdende auto. THANK GOD, dat ons lichaam zelf rijdt!!!!

Er vinden duizenden processen plaats buiten ons denken om.

En wij hoeven niets te doen dan in de passagiersstoel te zitten en naar buiten te kijken.

In dit metafoor bedoel ik met de zelfrijdende auto ons parasympatisch zenuwstelsel. De rust en herstel-modus van ons lichaam. Rust in de zin van wanneer wij rusten dan wordt je parasympaticus juist actief!

Ook het herstellen en repareren gaat helemaal vanzelf en het lichaam maakt hierbij nooit fouten.

Ook ziek worden hoort er soms bij om hele belangrijke processen voorrang te verlenen en het ons dwingt letterlijk in ons bed te gaan liggen.

Maar wij als mens hebben nooit geleerd achterover te leunen in die zelfrijdende auto en te vertrouwen dat ze ons van a naar b brengt zonder te sturen.

Nee, we willen alles zelf bepalen, zelf sturen, zelf op de rem duwen en zelf gas geven. Wanneer het ons uitkomt. Dit kan toch helemaal niet zelf, kom nou. Dat moeten wij doen en als wij het niet kunnen brengen we de auto naar de garage en moeten we gerepareerd worden. (na een botsing is dit wel zo verstandig!)

Wij zijn vooral goed geworden in het zelfrijdende systeem van ons lichaam in de wielen te rijden.

Te veel sympaticus (vechten) en weinig parasympaticus (rusten). Jezelf de kans geven om je zelfrijdende systeem zelf te laten helen. En in het begin met iemand samen die dat complete vertrouwen in jou heeft (co-regulatie) en bij je aanwezig is, zonder oordeel en zonder te sturen.

Het is altijd weer wonderlijk wat er gebeurt wanneer dit besef, dit bewustzijn er is en wat een rust! Je gedachten komen tot rust, het vechten stopt, het vertrouwen komt op gang en je kunt je ratio, de helderheid die in je denken ontstaat weer voor hele andere nuttige en logische dingen inzetten.

Je bestaat! Is dat al geen wonder?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: