Praktijk Blessed Be – Pepine van den Berg

Waarom ik mij niet meer identificeer als HSP-er

Het moet ergens in 1997 of 1998 zijn geweest en ik was wekelijks in therapie bij een chakratherapeute en ik was jong, 27 jaar, net een jaar afgestudeerd aan de universiteit en compleet doorgedraaid van mijn 40-urige werkweek. Ik kon mij gewoon niet staande houden in de hectiek van mijn ‘spin-in-het-web-baan’. Zeg maar gerust “veel gezeik aan mijn hoofd”. En of ik dat in goede banen wilde leiden.

Ik was afgestudeerd in de Engelse taal en letterkunde en zat met mijn hoofd nog bij Jane Austen, bij wijze van spreken. Ik had totaal geen kaas gegeten van een uitzendbaan in de harde werkelijkheid van het bedrijfsleven.

Ik kon alleen maar huilen en had alleen maar nachtmerries. Ik was zo bang.

De praktijk van mijn chakratherapeute was mijn veilige haven, ik voelde me er zo thuis. Dat wilde ik ook! Zo wil ik ook werken. Nou ja, de rest is geschiedenis zal ik maar zeggen.

Op een gegeven moment tijdens mijn therapie, zei mijn therapeute of ik wel eens gehoord had van HSP? Hoog Sensitief Persoon?

Nee, daar had ik nog nooit van gehoord. En het was net in opkomst in die tijd en alles wat ik er over las raakte mij tot in mijn diepste wezen. Het was voor mij helemaal waar!

Ik identificeerde volkomen met HSP-er zijn. Jarenlang was mijn doel ook om hsp-ers zoals ik weer te helpen in hun kracht te staan. Het was mijn mindset en eigenlijk het enige wat ik wilde. En heel eerlijk gezegd, met mijn belastbaarheid aan het begin van mijn praktijkvoering, ook het enige wat ik kon. Het was zo nodig voor mij om in het begin met gelijkgestemden te werken. Ik schreef in 2012 ook een gidsje: In 7 stappen omgaan met je hooggevoeligheid.

Totdat ik vanaf 2013 begon te genezen van het hooggevoelig zijn zijn.

Ik dacht hoe kan dat nou? Waar is mijn overprikkeling gebleven? Waarom raak ik minder verstoord in mijn dagelijks leven van van alles en nog wat?

Je wordt toch als HSP-er geboren, je bent toch eenmaal anders “bedraad” dan anderen? Je hebt toch een gevoeliger zenuwstelsel? En in mijn geval was het niet erfelijk want ik heb twee ijzersterke ouders, die van alles aan kunnen.

In de kern klopt het nog steeds voor mij en heb ik nog steeds een heel gevoelig zenuwstelsel en als ik niet uitkijk, ligt de boel vrij snel weer overhoop.

De vraag is of dat in mijn geval HSP is?

Ik identificeer niet meer als HSP-er, maar als iemand die ontwikkelingstrauma heeft. In het Engels heet dit developmental trauma.

Wanneer je tijdens de zwangerschap, geboorte of na de geboorte en hele vroege kindertijd getraumatiseerd raakt. In mijn geval: couveuse opname met 28 weken op de intensive care afdeling in totale afzondering. Dan heeft dat een nadelig effect op je nog zeer prille zenuwstelsel, die nog moet rijpen in alle veiligheid en warmte.

Wanneer je de veiligheid en warmte mist, dan word je inderdaad “anders bedraad”. Je wordt er mega-sensitief van zal ik maar zeggen.

In die tijd als je “het had overleefd”, als je goed groeide en je deed het uiteindelijk super goed op school, dan was er niets aan de hand, toch?

Nou, op latere leeftijd begon ik allemaal onverklaarbare verschijnselen van vermoeidheid, pijnen, overprikkeling, hartkloppingen, en hyperventilatie te krijgen. En had als kind al een sterk ontwikkeld 6e zintuig wat alleen maar beangstigend is, als je er niet mee weet om te gaan.

Ik dacht zelf altijd aan de start van mijn leven, maar niemand, van iedereen die ik consulteerde, schonk daar aandacht aan.

Maar de therapieën die mij geholpen hebben op weg naar mijn genezing, waren therapieën die het beestje bij de naam noemden.

Trauma therapie

En ik deed dit nota bene in het het begin als scholing VOOR ANDEREN. Om mijn cliënten te helpen.

Niet een keer ging er bij mij een belletje rinkelen dat ik zelf weleens getraumatiseerd kon zijn. Ik was HSP-er, niet getraumatiseerd.

Ik had geen herinneringen aan mijn babytijd en verder had ik geen traumatische dingen meegemaakt die ik na kon vertellen. Waarom vertoonde ik toch wel die verschijnselen?

Dus het was een enorme eye opener en tegelijkertijd heel verdrietig dat ik toch echt trauma heb. En last heb van het procedurele geheugen van mijn zenuwstelsel. Dat, wat al vanaf het eerste prille begin is ingeprint.

Dus door heel veel te lezen hierover (vooral over trauma in relatie tot het brein en lichaam), dagelijks TRE te doen, Brainspotting toe te passen, met mijn felt-sense aan de slag te gaan, mijzelf te belichamen, spanningen los te laten, dagboek schrijven, gezond eten en bewegen, kortom mijn zenuwstelsel te reguleren, verdwenen langzamerhand mijn HSP symptomen en voel ik mij sterker en veerkrachtiger. En begin ik nu aan mijn post-traumatic growth. Mijn post-traumatische groei!

Voor mij was het dus heel waardevol om voorbij het etiketje HSP te kijken en te omarmen en te werken met wat er werkelijk met mij aan de hand is.

En voor mijn cliënten is het ook fijn om iemand te hebben die stevig geworteld is en het frame vast kan houden waarbinnen zij kunnen verwerken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: